Nie mam wrażliwej skóry, przynajmniej jeszcze dwa lata temu.
Jednak nadmierne-oczyszczanie, nakładanie silnych leków i częste używanie kosmetyków skutecznie zamieniły moją warstwę rogową w „słoną-krainę alkaliczną”. Zaczerwienienie, kłucie, suchość i łuszczenie stały się powszechne. Najgorsze było uczucie pieczenia „cienkiej skóry z dużą ilością wypełnienia”, tak jakby fizyczna bariera skóry twarzy stała się zupełnie bezużyteczna.
W tym okresie desperackich poszukiwań wypróbowałem różne składniki naprawcze, w tym skwalan, ceramidy i centella asiatica. Przypominały przykrycie zniszczonego domu gazetami,-mogły chronić przed wiatrem, ale deszcz (albo zmiana otoczenia, albo nieprzespana noc) ujawniły ich prawdziwą naturę. Tym, co naprawdę pozwoliło na to, aby na tej „jałowej ziemi” zaczęła rosnąć nowa „roślinność”, była moja decyzja, po zapoznaniu się z liczną literaturą dermatologiczną, o wypróbowaniu składnika, który wydawał się nieco niejasny-GHK-Cu.
Faza 1: Pierwsze 30 dni - Okres dostosowawczy z „jonami miedzi”
Dotyk peptydów miedzi na skórze nie jest przyjemny. Większość serum zawierających ten składnik ma bladoniebieską konsystencję żelu, która po nałożeniu zapewnia dziwną gładkość. Jednak ta gładkość nie jest-podobna do silikonu; wrażenie bardziej przypomina mniejsze łańcuchy peptydowe rozprzestrzeniające się po powierzchni skóry. Muszę przyznać, że przez pierwsze dwa tygodnie byłem pełen wątpliwości.
Mechanizm jego naprawy jest zupełnie inny niż w przypadku tradycyjnych okluzyjnych środków nawilżających. Ceramidy działają jak „murarzyści”, wypełniając luki lipidowe w warstwie rogowej naskórka; podczas gdy peptydy miedzi działają raczej jak „wykonawca” – nie wykonują pracy same, ale raczej uwalniają sygnały jonów miedzi, aby pobudzić fibroblasty do pracy w nadgodzinach w celu wytworzenia kolagenu i elastyny, jednocześnie promując syntezę glikozaminoglikanów, wspierając w ten sposób zapadnięty „fundament” wewnątrz.
Efekty w pierwszych dwóch tygodniach były bardzo subtelne. Zaczerwienienie nie ustąpiło od razu, ale zauważyłam szczegół: uczucie ściągnięcia i suchości po umyciu twarzy, które powodowało zmarszczki, zaczęło pojawiać się później. Czas potrzebny do wchłonięcia wilgoci wzrósł z jednej minuty do trzech, a następnie pięciu minut. Oznaczało to, że zdolność mojej skóry do zatrzymywania wilgoci zaczęła się subtelnie osłabiać na głębszym poziomie.
Faza druga: Dzień 60,-okropne uczucie „grubej skóry”.
Prawdziwy punkt zwrotny nastąpił pomiędzy 40. a 60. dniem. Pewnego ranka po oczyszczeniu podświadomie przesunąłem opuszkami palców po policzkach i nagle zauważyłem coś innego.-Moja skóra nie była już tak delikatna, „cienka-skrzydło-cykady”, ale przypominała kawałek papieru ryżowego dokładnie namoczonego w wodzie i posiadał pewną sprężystość.
To uczucie trudno opisać precyzyjnie słowami; gdybym musiał, byłoby to uczucie „grubości”. Nie chodziło o szorstkość nagromadzonych martwych komórek skóry, ale raczej o brak tego ciągnącego, łzawiącego bólu po bokach policzków, kiedy się uśmiechałem lub robiłem przesadne miny. Co jeszcze bardziej zaskakujące, łuszczenie się brzegów łojotokowego zapalenia skóry po bokach nosa, które dokuczało mi od dawna, cudownie ustąpiło bez interwencji leków przeciwgrzybiczych.
Aby sprawdzić jego skuteczność, na kilka dni zaprzestałam nawet stosowania innych produktów nawilżających, stosując jedynie podstawowy tonik nałożony na serum z peptydami miedzi. Wynik? Moja skóra utrzymywała stabilny poziom nawilżenia, nie wracając do pierwotnego stanu. W tym momencie zdałem sobie sprawę, że peptyd miedzi wykonał więcej niż tylko zadanie „na poziomie-powierzchniowym”; rzeczywiście wspomagał syntezę mukopolisacharydów w skórze właściwej, przywracając elastyczność warstwy zatrzymującej wodę-w skórze.
Faza trzecia: Dzień 90, ponowne przemyślenie „naprawy”
Po trzech miesiącach mam pełniejszą wiedzę na temat peptydów miedzi.
Na początek wniosek: nie jest to leczenie doraźne. Jeśli wystąpi u Ciebie ciężka reakcja alergiczna z zaczerwienieniem, obrzękiem i sączącym się żółtym płynem, skontaktuj się z dermatologiem w celu uzyskania kremu sterydowego-przeznaczonego do gaszenia pożarów. Peptydy miedzi działają jak zespół-odbudowy po katastrofie; są bardziej odpowiednie do długotrwałej-głębokiej stabilizacji podłoża po ustąpieniu stanu zapalnego.
Jego ograniczenia są również niezwykle oczywiste: środowisko formułowania jest niezwykle wymagające. Jony miedzi są notorycznie niezgodne z większością powszechnych środków chelatujących (takich jak EDTA disodowy), mocnymi kwasami (różnymi kwasami owocowymi,-witaminą C w wysokim stężeniu) i niektórymi przeciwutleniaczami (takimi jak kwas ferulowy, czysta witamina C w-stęeniu). Niewłaściwy skład może szybko dezaktywować peptydy miedzi, powodując odbarwienie roztworu, a nawet wytwarzanie drażniących produktów ubocznych. Oznacza to, że jeśli zdecydujesz się na stosowanie peptydów miedzi, Twoja pielęgnacja skóry wymaga całkowitej zmiany. W tym czasie moja poranna rutyna polegała jedynie na: myciu twarzy wodą – serum z peptydami miedzi – minimalistycznym kremem nawilżającym. Wszystkie te niegdyś-cenne produkty zawierające witaminę A i C stosowane rano i wieczorem zostały wstrzymane.
Kilka skromnych sugestii dla innych cierpiących:
Jeśli zapytasz mnie czy warto? Moja odpowiedź brzmi: tak. Sugeruję jednak podejście do tego z nastawieniem „terapii żywieniowej”, a nie „medycyny zachodniej”.
Nie zapewnia natychmiastowego uspokojenia ani znieczulenia skóry, ale raczej odporność wynikającą z jej wnętrza. Po trzech miesiącach stosowania zacząłem próbować ponownie wprowadzić niewielkie ilości retinolu. Tym razem byłem mile zaskoczony, gdy odkryłem, że moja skóra ma „pamięć” i „pewność siebie” przy znacznie krótszym okresie tolerancji, a to zabójcze-uczucie pieczenia nigdy nie powróciło.
Peptyd miedzi nie zmienił mojej skóry w obrane jajko; po prostu zastąpił cienki, półprzezroczysty kawałek szkła warstwą matowego szkła o określonej grubości. Światło może nie przejść całkowicie, ale wiatr nie może już przedostać się do środka.
Jest to prawdopodobnie najwyższy poziom naprawy: nie tylko łatanie rzeczy, ale umożliwienie im ponownego nauczenia się, jak rosnąć.